Ülkeni yöneten lideri seversin, sevmezsin, politikalarını eleştirirsin ve vaktisaati geldiğinde sandıkta hesabını sorarsın. Bu demokratik bir haktır, şahsi bir duruştur. Ancak ülkenin liderinin, sinsi ve haince bir suikast sonucu düşman tarafından katledilmesine sevinemezsin. Çünkü o saldırı sadece bir isme değil, o ülkenin bağımsızlığına, onuruna ve geleceğine yapılmıştır. Bir liderin düşman eliyle can vermesi o coğrafyanın tamamına fırlatılmış bir ateştir.

***

Evdeydim, akşamüzeriydi…

Yanı başımda kızım, dünyadan bihaber, çocuksu bir heyecanla bana bir şeyler anlatıyor. Onun sesindeki masumiyet, evin içindeki o huzur aslında dünyanın en büyük hazinesiymiş farkında değilmişiz. Sonra yanımdan ayrıldı başka bir odaya geçti, o sırada elim telefona gitti, sosyal medyada dolaşırken akışa bir haber düştü:

- ABD-İsrail İran'da ilkokulu vurdu, onlarca kız çocuğunu katletti! 85 ölü...

Ve çocuklardan geriye sadece avludaki çantaları kalmıştı.

Boğazımda bir yumru, kalbimde tarif edilemez bir sızı...

Hemen "Eyvah" dedim.

Bu "Eyvah" bir savaşın başlama ihtimaline, petrol fiyatlarına ya da siyasi dengelere değildi.

Bu "Eyvah" katil İsrail-ABD yine ve yeniden en savunmasız olanı yani çocukları hedef almasınaydı.

***

Ortadoğu yine yangın yeri...

Bu yangında en çok acıyı yine hep aynı kesim çekiyor: Kadınlar ve çocuklar!

Savaşın tarafı kim olursa olsun, masadaki stratejiler neyi fısıldarsa fısıldasın, namlunun ucundaki ilk hedef hep çocuklar oluyor. Okul sıralarında kalem tutması gereken ellerin, enkaz altından çıkarıldığı bir dünyada hangi "Zafer”den bahsedilebilir? 85 kız çocuğu... Her biri birer evlat, birer hayal, birer gelecek... O okul binası sadece taş ve betondan ibaret değildi, o bina ailelerin umuduydu.

***

Tekrar yanıma gelen kızım yeniden bir şeyler anlatmaya başladı. Ona baktım, sonra telefondaki habere. Aramızdaki tek fark coğrafyaydı.

Acının dili, dini, ırkı yok.

Bir annenin feryadı İran’da da aynı...

Gazze’de de aynı...

Türkiye’de de aynı.

Savaşın mağdurları her zaman en suçsuz olanlardır. Biz, insanlık olarak bu vahşete alışmamalıyız. "Yine mi vurdular?" deyip geçmemeliyiz. Çünkü kanıksadığımız her katliam bir sonraki zulmün davetiyesidir.

***

Unutmayalım ki; çocukların öldüğü bir dünyada, hiçbir yetişkin masum değildir.